EEN ODE AAN ONZE VRIENDSCHAP

Vorige week was het zover: na drie fantastische jaren mochten we dan eindelijk ons diploma in ontvangst nemen. Vooraf had ik nooit gedacht dat ik zoveel plezier uit mijn studie zou halen en dat komt mede door deze fantastische vriendschap. Man, wat heb ik genoten en wat is de tijd toch snel gegaan.

Toen ik in de zomer van 2014 begon aan mijn studie Rechtsgeleerdheid had ik absoluut niet gedacht dat ik drie jaar later zou eindigen met een diploma én drie fantastische vrienden. Iedere studie heeft van die vervelende fases die je eigenlijk zou willen overslaan, maar als ik terugkijk op de afgelopen jaren dan had ik zelfs die fases voor geen goud willen missen. Tot in de late avonduurtjes waren wij aan het strijden in de bibliotheek als we weer een deadline moesten halen. We stonden samen vroeg op om naar de colleges te gaan. We hielpen elkaar met lastige leerstukken tijdens het studeren. Wanneer iemand het even niet zag zitten en de motivatie zocht om door te gaan, dan stond altijd wel een van ons klaar om de ander eraan te herinneren waarom we überhaupt begonnen zijn. Maar ook buiten de studie zagen we elkaar geregeld om leuke dingen te ondernemen.

‘Vriendschap is het moeilijkste om uit te leggen. Je leert het niet op school. Maar als je de betekenis van vriendschap niet hebt geleerd, dan heb je niks geleerd.’
Muhammed Ali

Het is eigenlijk best gek dat je in relatief korte tijd zo’n vertrouwensband met bepaalde individuen kan opbouwen die je eerder helemaal niet kende. Het is nóg gekker als ik je vertel hoe ik deze gasten heb leren kennen. Geloof jij in het lot? En dat alles hoort te gaan zoals het gaat? Gesprekken over zulke vragen kunnen uren, misschien wel dagen duren. Maar ik kan zeggen dat ik het lot zelf heb mogen ervaren. Het begon allemaal op de facultaire introductiedagen in de nazomer van 2014.

IMG_20171018_121530_984.jpg
Onze mooie faculteit, de plek waar onze vriendschap werd geboren.

Tijdens deze introductiedag werd ik de hele dag begeleid door Marieke Nass, mentor van ons groepje. Bij de barbecue op de faculteit stelde zij haar broertje aan ons voor, Jan Willem Nass. Hij zou ook aan de studie Rechtsgeleerdheid gaan beginnen, net als ik. Ons eerste gesprek was kort en enigszins oppervlakkig, vooral omdat Jan Willem eigenlijk wel met iedereen in gesprek was. Het netwerken begon al op dag één en het bleek jaren later dat Jan Willem een aangeboren talent hiervoor heeft. Iedereen kent Wimpie en Wimpie kent iedereen. Dat is dan ook niet voor niets, want ik ken weinig mensen die zo ambitieus, loyaal en betrouwbaar zijn als hij. Dan heb ik het nog niet eens gehad over zijn uitmuntende kennis van het recht en maatschappelijke wijsheden. Probeer hem ook maar niet te pakken op een spellingfout, want dat heeft geen zin. Willem beheerst de Nederlandse taal op een niveau waar je U tegen zegt. Een week na de introductiedagen begon ons onderwijs en ik kwam terecht in een groep waarin ik niemand kende. De les was al 5 minuten bezig en daar was hij dan: Wimpie maakte zijn onderwijsdebuut. Weliswaar íéts te laat, maar hij was er. Naast mij was een stoel vrij en daar ging hij zitten: onze vriendschap was geboren.

wij-bonapel3.jpg
Samen met Wimpie tijdens een theatervoorstelling van Bram Moszkowicz.

Nadat wij dit eerste blok allebei succesvol hadden afgerond, bleek dat we in het tweede blok wéér bij elkaar waren ingeroosterd. We kwamen terecht in een fantastische groep bij Solange Daenen en met al onze groepsgenoten hebben we uiteindelijk enorm veel gelachen, gefeest en – uiteraard – gestudeerd. Ook dit blok verliep succesvol voor ons beide en, geloof het of niet, maar óók in het derde blok Rechtsgeschiedenis werden Wimpie en ik samen ingeroosterd. Ik zei net iets over het lot, weet je nog?

Gedurende dit blok was het de bedoeling dat we papers moesten schrijven over de historie van het recht. Jan Willem en ik spraken af dat we in de bibliotheek samen zouden sparren over de stof. Toen ik arriveerde in de bieb, zag ik dat Willem een vriend van hem had meegenomen: Milan Bos. Eigenlijk was er vanaf minuut één al chemie tussen ons en het bleek ook al snel dat we alle drie een passie deelden: voetbal. Daar konden wij wel uren over praten. Niet altijd even rationeel, maar goed, dat bewaarden we dan ook altijd voor het onderwijs op de faculteit. Het viel mij meteen op hoe goed Bosje altijd was ingelezen en hoe goed hij de stof beheerste. Je zult Milan zelden onvoorbereid zien. Hij weet wat hij zegt en hij weet waar hij het kan vinden. Heel gevaarlijk dus ook om de discussie aan te gaan, want als Milan een standpunt inneemt dan weet hij wat hij zegt. Samen reisden wij altijd vanuit Heerlen naar Maastricht en onze gesprekken gingen eigenlijk amper over het recht. Ik zal nooit vergeten hoe open en eerlijk wij altijd met elkaar praten over welk onderwerp dan ook. Milan zal ik altijd blind vertrouwen en ik weet dat we alles bespreekbaar kunnen maken.

wij-bonapel1.jpg
Tommie, Bosje en ik stevig aan het opletten tijdens een hoorcollege.

Ergens in deze fase leerde ik tot slot de derde musketier kennen: Tom Wijen. We hadden wel eens incidenteel les samen gehad en spraken elkaar bij de colleges, maar we leerden elkaar echter pas écht kennen toen we samen gekoppeld werden aan de Abraham de Pinto-competitie. Samen met Jan Willem zouden we een uniek juridisch evenement op gaan zetten namens Maastricht University. We hebben extreem veel moeten overleggen en zagen elkaar naast de reguliere studie dus ook vaak buiten de studie. Het viel mij op hoe gedreven en ambitieus Tommie was. Niet alleen op het juridische gebied, maar ook politiek gezien. Hij is maatschappelijk betrokken en lid namens D66 van de commissie Zorg en Welzijn binnen de gemeente Eijsden-Margraten. Vanuit ‘zijn’ Eijsden kwam Tom vaker op de fiets naar Maastricht om te bespreken hoe we bepaalde zaken zouden aanpakken. Nooit was deze ‘old sport’ te beroerd om een extra te stap te zetten en als Tom zei dat hij iets af zou hebben, dan was het ook af. We wisselden samen van gedachten en kwamen altijd tot een vruchtbare oplossing.

wij bonapel2.jpg
Wimpie, Tommie en ik voor het Museum aan het Vrijthof, waar het diner plaatsvond van de Abraham de Pinto-competitie.

Van alles wat ik zojuist schreef is geen woord gelogen. Deze gasten zijn stuk voor stuk toppers en uniek op hun eigen manier. Wanneer mensen mij vragen hoe ik mijn studie heb behaald zal ik altijd hetzelfde zeggen: juridische kennis, een goede instelling en vooral deze fantastische vriendschap. Mannen, ik heb genoten van deze drie jaar en ik ben blij dat we onze studie gezamenlijk hebben mogen bekronen bij de diploma-uitreiking. We zijn nu samen aan onze master gestart en ik ben ervan overtuigd dat we elkaar ook hier altijd zullen blijven steunen en motiveren. Ik had me geen betere vrienden hier kunnen wensen. Bedankt!

‘Wij, Bonapel’
– Tom Wijen, Milan Bos, Jan Willem Nass en Lennard Pelzer

wij bonapel
De bekroning van onze studie én vriendschap tijdens de diploma-uiteiking.

Een gedachte over “EEN ODE AAN ONZE VRIENDSCHAP

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s